Zamanın birinde bir şeyh varmış. Şeyhin çok safi ve samimi bir müridi varmış. Namazları birlikte kılar, yemeği birlikte yer, elhasıl her şeyi birlikte yaparlarmış. Bir gün bu safi ve samimi mürid şeyhine demiş ki: –Efendim, ben tek başımayım. Yalnızlıktan çok sıkıldım. Lütfen bir keramet gösterinizde etrafımız kalabalıklaşsın. Müridleriniz çoğalsın. Cemaatimiz artsın. Şeyh, bu saf müridine … Tükürükle Gelen, Üfürükle Gider! okumayı sürdür