Ey Ömer Allah’tan Kork!

Hz. Ömer halife olduğu yıllarda bir gün Ashâb-ı Kirâm’dan Cârûd İbni Muallâ ile yolda giderken karşılarına Havle Binti Sa’lebe çıktı.

Artık yaşlanmış olan Havle, Hz. Peygamber zamanında genç bir hanımdı. Yaşlı kocasıyla arasında geçen bir olayı Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem’e şikâyet etmiş, meselesini halletmek üzere Mücâdele sûresinin ilk âyetleri nâzil olmuştu.

İşte bu hanım sahâbî:

-Ömer! diye seslendi.

Hz. Ömer durunca Havle ona şunları söyledi:

-Biz seni bir hayli zaman “Ömercik” diye bilirdik. Sonra büyüdün “Delikanlı Ömer” oldun. Daha sonra da sana “Mü’minler’in Emîri Ömer” dedik. Allah’dan kork ve insanların işleriyle ilgilen.

Zira Allah’ın azabından korkan kimseye uzaklar yakın olur. Ölümden korkan, fırsatı kaçırmaktan da korkar.

Bu sözler üzerine Hz. Ömer duygulandı ve ağlamaya başladı. Onun bu haline üzülen Cârûd, Havle’ye dönerek:

-Yeter be kadın! Mü’minlerin Emîri’ni rahatsız ettin, dedi. Hz. Ömer arkadaşına şunları söyledi:

-Bırak onu istediğini söylesin! Sen bu kadının kim olduğunu biliyor musun? Bu, şikâyetini Allah Teâlâ’nın Arş-ı A’lâdan duyup değer verdiği Havle’dir.

Vallahi beni geceye kadar burada tutmak istese, namazımı kılıp gelir yine onu dinlerdim.

ALINTI