Her ağacın kurdu kendinden olur. Fırtınaların yıkamadığı asırlık çınarları, içindeki minnacık kurtlar; kemire, kemire tüketirler.

Bir gün ulu çınar büyük bir gürültüyle devrilir!

İnsanın hali de böyledir işte. Onu da küçük gördüğü günahları, her gün tekrar ettiği alışkanlıkları; kemire, kemire bitirir.

O da ulu çınar gibi büyük bir gürültüyle devrilir ama bir farkla…

Ulu çınar toprağa düşerken, insan cehenneme yuvarlanır!